Ambo and Boyet: Trip to Sparta

Boyet: Hoy bruha! Balita ko nagpunta daw sa Sparta sina Alex a.k.a Cloud at ang kanyang mga friends ah.

Ambo: Oh?? Hindi ko alam yun ah... E ano yun? Parang time quest ang drama?

Boyet: Oo... ata... bast kasi magfofood trip ata sila pagkatapos kumain sila sa isang wierd na place and the next thing they know napunta na sila sa Sparta. Labo.

Ambo: Wala ba silang pinadala na pics man lang? Teka andio na ba sila?

Boyet: Merong tatlong pics, pero 'di pa sila nakakabalik.

Ambo: Hay naki bakit 'di man lang nagtetext... kaasar.

Boyet: Ang alam ko walang signal... oh heto yung pictures with matching subtitles pa...

(Inabot ni boyet ang tatlong pictures with matching subtitles kay Ambo na with matching surprised effect ang bakla)

http://www.friendster.com/viewphotos.php?p=e&pid=0&rid=524084185&uid=6262478#pic=0524084185

Boyet: 'Yan ata yung masama gising nila dahil biglang sumugod ang mga Persians

Ambo: e eto?? bakit parang may dalang electric fan si cloud??http://www.friendster.com/viewphotos.php?p=e&pid=0&rid=524084185&uid=6262478#pic=0893994417

Boyet: Ah oo 'di ko nga rin alam kung san nila nakuha yan... pero carry lang.

Ambo: E eto, bakit parang namamalimos sila Ryan at Alex?http://www.friendster.com/viewphotos.php?p=e&pid=0&rid=524084185&uid=6262478#pic=0415653754

Boyet: 'Yan ata yung nagkahiwahiwalay silang apat e. Ah ewan magpapadala pa daw sila ng pics at susulat. nakita mo naman sa subtitles na alang signal.

Ambo: Labo nito... Hay...

To be continued....

Ambo and Boyet: Genic Part 3

Boyet: Uy alam mo ba?

Ambo: Ano yun?

Boyet: Sabi ko na nga ba wala ka nanamang alam...

Ambo: Para namang napakatalino mo! Ano na nga yun?

Boyet: Ah... okay sige. 'Di ba napagusapan natin ang mga genic?

Ambo: Tama. O e ano naman ngayon?

Boyet: E ayaw mo naman ata malaman ang mga huli at bagong terms e.

Ambo: E kung ayoko nga. Wala akong time para diyan.

Boyet: Eeeee... Kaasar ka naman e!

Ambo: Wala nga akong time.

Boyet: Woshoo... As if naman may iba ka pang gagawin. Makakalabas ka ba ng monitor at magiging tao??

Ambo: 'Wag ka nga.

Boyet: Sige na please... Last na naman 'to e.

Ambo: Hmmm... say the magic word.

Boyet: Sige na PLEaSE... with sugars on top.

Ambo: Baduy mo ha. Trgs ka naman. Ho siya say mo na the details.

Boyet: 'Di ba nasabi na natin yung hipon at lollipop?

Ambo: Oh yes we did. ang cute nga e. bakit may mga naiba pa?

Boyet: Oh yes again...

Ambo: Oh what na?

Boyet: Teka bakit ba tayo "Oh ng oh"?

Ambo: Ewan.

Boyet: Anyway, eto na. May mga taong panggap, clown, geisha, mascot, at mga hunyango.

Ambo: Ampness! Ang dami naman.

Boyet: Don't worry halos isa lang ang ibig sabihin ng mga yan.

Ambo: Sige ano?

Boyet: Ang panggap ay yung mga taong sobra ang make-up para magmukhang maganda pero nagmumukhang panget. ang clown naman ay yung mga taong kung makapag lagay ng blush on ay parang wala ng bukas.

Ambo: Oh I see... so clown ka? :)

Boyet: Bwiset! Just make kinig na nga lang.

Ambo: Okay sige... Ano naman ang Geisha, Mascot, at Hunyango?

Boyet: Ang Geisha ay yung mga makakapal mag-make up to the point na iba na ang color ng face nila sa neck. Ang Mascot naman... later na 'yan.

Ambo: Bakit naman?

Boyet: Basta... Okay move on tayo.

Ambo: K. Ano ang Hunyango? 'Di ba kind ng lizard 'yun?

Boyet: Yup... 'Yan yung kind ng lizard na nagbeblend sa surroundings niya. In this case 'yan yung mga taong walang sariling style. Sila yung sunod lang sa uso.

Ambo: Bakit? Masama bang sumunod sa uso?

Boyet: No naman. Pero you should put YOUR personality into what you wear. Kasi may iba puro PERSONALITY yung pananamit nagiging wierd na. Yung iba naman Sobrang ayaw maging wierd e yung uso na lang isusuot. Right?

Ambo: Yes... May tama ka!

Boyet: So sa last na tayo... Ang Clown.

Ambo: Oo nga naiintriga ako diyan e.

Boyet: Sila yung mga taong masarap kasama dahil hindi lang sa physical appearance pati na rin sa attitude. Sila yung makita mo pa lang ay hahagalpak ka na sa tawa. Lalo na kapag nagsalita sila kahit hindi joke tatawa ka. :) Parang ikaw Ambo.

Ambo: Ah... Okay... Teka!!!

Boyet: Okay Guys 'till next time! I have to make tago and run 5x faster than usual hahabulin nanaman ako nito e! :D

Ambo: Halika dito bruha ka!!!

END

Ambo and Boyet: "Genic": Part 2

Boyet: Uy... Ano ulit yung nabitin nating usapan tungkol sa mga panibagong Genic?

Ambo: Ah oo nga. Naalala ko, yung gilidgenic hati sa dalawa yun. Ang mga kanagenic at mga kaligenic.

Boyet: As in ano?

Ambo: kanagenic maganda ang kanan at kaligenic...

Boyet: ...maganda lang ang kaliwang side.

Ambo: excatly! Tapos meron nung mga anglogenic, buhogenic, pormagenic, hipon, at mga lollipop.

Boyet: Huh?? Ano yung mga yun?

Ambo: Anglogenic ay mga taong mganda lang sa isang angle tapos pag naurong ka ng kaunti saliwa na ang mukha. sayang.

Boyet: Ang buhogenic, dinala lang ng buhok, tama ba?

Ambo: May tama ka! (smiles)

Boyet: At ang pormagenic naman ay dinala lang ng porma... alam ko ung hipon e, tanggal ulo kain katawan. Pero ano naman yung lollipop?

Ambo: Ah... ang lollipop kabaliktaran ng hipon. Tanggal katawan kain ulo.

Boyet: Hayop! Feeling ko madami pa 'yan e. Pero save mo na lang for our future readers.

Ambo: Wow ha at sigurado ka na maraming nagbabasa ng tsipangga nating series??

Boyet: Bakit? Masama ba ang mangarap? Dati nga isa lamang tayong kathang isip...

Ambo: Naks naman kathang isip! Matalalinghaga 'yan. (laughs)

Boyet: Tse! 'Wag ka ngang kontra pelo. Moment ko 'to.

Ambo: Tangek, kung moment mo 'to e 'di dapat ang title ng series na 'to ay Ambo the series.

Boyet: Oo nga no... hmmm...

Ambo: Guys next time na ko na po itutuloy ang daldalan namin ang pag-babasa niyo. Denideliryo na po ang aking kasama.

Boyet: Matalinghaga din 'yun ah...

Ambo: END

Boyet and Ambo: Ang Pagdadrama ni Boyet

Ambo: Boyet, why ka naman sad?

Boyet: Wala.

Ambo: Eto naman kunwari pa. Ano nga?

Boyet: Wala naman. Napapaisip lang.

Ambo: Mahirap pala pag gumagana isip mo.

Boyet: Bakit naman?

Ambo: E lumulungkot ka.

Boyet: Ano ba? Palagi mo na lang akong inaasar e.

Ambo: E why ka nga sad?

Boyet: May question ako sa'yo.

Ambo: Peste ka naman. Ako naunang mag-ask e. Sige go.

Boyet: Pano ba talaga dapat ang magkaibigan?

Ambo: Hmm... Mahirap 'yan a. Ano nga ba dapat?

Boyet: Kasi 'di ko alam kung mali ba na magexpect ako na from time to time ay nagpaparamdam man lang sila. O ayos na ba yung kahit matagal kaming 'di magusap, kapag nagkita kami ulit ay friends pa rin kami.

Ambo: Sige I'll ask you naman. Ano ba dapat ang true friends?

Boyet: 'Di ba dapat ang mga magkakaibigan nagpaparamdam kahit minsan? Okay lang naman na hindi sila mauna, pero kapag nauna ako mangamusta sana naman may nakukuha akong sagot. Nakakaworry kaya kapag wala akong balita.

Ambo: Bakit mo naman nasabi?

Boyet: Kasi hindi ko alam kung may nagawa ba akong mali sa kanila or kung buhay pa ba sila.

Ambo: So, para sa'yo, ang true friends ay dapat naguupdate sa friends nila?

Boyet: Yup. Kasi malay ko ba kung kailangan ko siya tulungan. Kasi 'di bilang true friend nila ayoko naman na through happiness lang ako kasama, pag sad na sila wala ako.

Ambo: Wow Boyet akala ko sa mga movies lang at pocket books 'yan.

Boyet: Tanga ka ba? Tayo nga mismo binabasa lang e. Pero pustahan tayo ganyan din talaga sa reality.

Ambo: Well... Sa bagay tama ka. This time hanga ako sa'yo kasi kahit sad ka, strong ka pa rin.

Boyet: Thanks.

Ambo: :)

Ambo and Boyet: boyet's turn

Boyet: Hoy bruha! Last time ikaw ang may narealize ngayon ako naman.

Ambo: O sige, ano naman yun?

Boyet: Diba ang alam lang natin dati na mga –genic ay mga photogenic na maganda lang sa picture, telegenic na maganda lang sa T.V., talikodgenic na maganda lang pag nakatalikod, at layogenic na maganda lang pag malayo.

Ambo: Oo naman alam ko yun. Bakit may bago na ba?

Boyet: Syemperds naman meron na.

Ambo: Go tell me na the details.

Boyet: Meron na ring gilidgenic na maganda lang pag naka-side view pag harap never mind na. Meron din namang kalahatigenic maganda lang ay half ng mukha yung kabila echapwera na. pagkatapos meron yung katulad mo, bayanigenic.

Ambo: Ano naman yun? Tunog gamot naman ang jonget.

Boyet: Yun yung ang side view kamukha ni Jose Rizal, sa front view, Emilio Aguinaldo, at pag naka three fourths na view, kamukha ni Manuel Quezon.

Ambo: E di maganda. Napaka noble pala ng itsura ko.

Boyet: Hindi. Dahil kung papansinin mo, lahat ng sinabing bayani ay nasa mga kilalala at gamit na mga PERA so in short pag bayanigenic ka, mukhang pera ka.

Ambo: Kainis ka! Bruha! Meron pa ba?

Boyet: Marami pa pero sa susunod na siguro kasi nakikita ko sa mukha mo na gusto mo na ako sabunutan e kaya tatakbo na ako! Hehe… next time na lang.

Ambo: Buti alam mo! Halika dito bruha ka!

ambo and boyet: the series

Ambo: Pare napaisip lang ako.

Boyet: Nagiisip ka pala!

Ambo: Oo naman kahit kaunti no.

Boyet: Oh e ano naman ang naisip mo ngayon?

Ambo: Naisip ko na totoo pala yung kasabihang “Life is just a game.”

Boyet: Bakit mo naman nasabi? Malalim ‘yan, panindigan mo!

Ambo: Oo alam ko. E kasi isipin mo lang ha, sa LRT araw-araw kang sasakay at makikipag agawan ng upuan parang trip to Jerusalem. Tapos ‘yung mga walang lisensya o kaya coding nagtatago sa mga pulis, kaya parang cops and robbers.

Boyet: Aba, oo nga ano! Yeah! Sige ano pa?

Ambo: O eto pa, pag may nagnanakaw o nanghahablot ng gamit hahabulin ng pulis, pagnakita mo nagmimistulang marathon race. Yung may mga utang na hindi marunong magbayad, hide ang seek sila ng pinagkakautangan nila.

Boyet: Good point ‘yan ah. Madami ka din palang naiisip na ganyan. Ngayon ko lang nalaman.

Ambo: E palagi mo naman kasi akong inaapi. E tayo nga mismo isang halimbawa na tayo ng araw-araw na parlor game e.

Boyet: At bakit naman?

Ambo: E kasi sa mga katulad nating ubod ng daldal e kahit kumakain nagdadaldalan pa rin.

Boyet: Ah oo nga. Kahit may laman ang bibig gagamitin ang larong charade para lang magkaintindihan.

Ambo: O diba pati ikaw narealize mo!

Boyet: Galing mo tol! Tama! Kahit pala kapareho mo ang stegosaurus ang utak mo, ay lamang ng isang inch ang sa’yo. Hehehe

Ambo: Day naman! Nagsalita ang Einstein na malaki pa ang panot kaysa utak.

Boyet: Sasabunutan kita diyan e. tara na nga!

Kamusta?

“Kamusta ka na? Napagpasyahan ko lang na dalawin ka, baka kasi nalulungkot ka

na. Ang tagal mo na kasi sa lugar na ‘yan at ni minsan hindi pa kita nakitang umalis

diyan. Bata ka pa lang andiyan ka na at ngayong matanda ka na hindi ka pa rin umaalis

diyan.”

“Ayos lang naman ako dito. Salamat sa oras mo na nilaan upang dalawin ako,

kakaunti lang ang katulad niyo na may panahon para kamustahin ako. Gustuhin ko man

na umalis hindi ko magawa. Ang mga paa ko ay ‘di ko naman maaaring galawin at alisin

sa’king kinatatayuan.

“Oo nga pala pasensya na ata nawala sa isip ko ‘yon. Alam mo pasnsya na rin

kung hindi na ako masyadong nagtatagal dito sa iyo, kasi naman kailangan ko na rin

lumipat. Hindi na kinakaya ng katawan ko ang paligid mo, pero hindi mo naman

kasalanan ‘yon. Napansin ko nga na kahit ikaw hindi na sing sigla ng dati ang iyong

mukha. Bakas na ang pagod at hirap sa mga braso mo, katawan, at maging sa buhok mo.

Huwag ka magalala dadalawin pa rin naman kita at susbukan ko na ibalik ang sigla na

nawala sa’yo.“


“Humihingi ako ng dispensa. Salamat at hindi mo ako sinisisi sa nangyari dito.

Kahit ako rin naman gusto ko na talagang umalis hindi ko lang talaga maaaring gawin

dahil dito na talaga ako. Tama ka sa sinabi mo tungkol sa’king itsura at kalagayan.

Talagang nabawasan na ako ng sigla sa aking sistema. Hindi na nga ako masyadong

makapagbigay ng tuwa sa ibang tao. Kung dati napapakain ko ang mga gutom, ngayon

hindi na. Nalalagas na nga rin paunti-unti ang buhok ko. Minsan nga may mga dumaan

dito at napatingin sila, narinig ko na nagtanong yung isa sa kasama niya ng ganito, ‘siya

ba yung dati?’ talaga ngang halata na sa itsura ko ang hirap kong kalagayan.”
“Kung sa bagay kami rin nahihirapan na din. Ang hirap huminga, ang hirap

humanap ng pagkain, at ang hirap humanap ng matitirahan namin. Dahil sa mga usok at

mga basurang nagkalat. Lahat naaapaktuhan. Naiintindihan ko kung bakit ka

nagkakaganyan at kung saan mo nakuha ang mga bakas ng pagod at hirap.”

Hindi sila tao tulad natin, pero kung maiintindihan natin ang mga hayop at kung

makakapagsalita ang mga puno at halaman ganyan ang maaari nating marinig na usapan

nila. ‘wag na tayong magataka kasi naman talagang marumi na ang paligid. Hangin,

tubig, lupa, at maging kahit saan makakakita ka ng kalat. Kalat na nagdudulot ng mga

sakit at kung anu-anong sakuna. Sana magising na tayo sa katotohonan na kahit isang

maliit na basura lang ang itapon natin sa daanan e makakadulot ng malaking problema.

Isipin na lang natin, isang balat ng kendi ang nagtapon ay lima o sampung katao

sa isang lugar malaking pinsala na agad magagawa nun kapag umulan. Huwag na natin

hintayin pa na marinig pa nating magsalita ang ga puno at halaman at maging mga hayop.

Gawin natin ang dapat nating gawin. Alam na natin sa sarili natin kung ano iyon.

Tandaan natin madalas ang isang malaking bagay ay nagmumula sa isang katiting na

bagay.

Sino Kaya ang mga Ito?

“Salamat naman nakauwi na kayo. Kamusta naman ang lakad niyo ni boss? Masaya ba? Balita ko mainit sa labas at marami daw dala-dala si boss.”

“Ah… okay naman si boss. Tama ka diyan, masaya ang lakad naming, yun nga lang talagang madaming mabibigat na bagahe si boss. At yung tungkol sa init? hindi lang mainit, ubod ng init! Biruin mo na sa loob na kami ng kotse ay nakakapaso pa rin ang sinag ng araw.”

“Buti ka pa nakakasama kay boss sa mga lakad niya, Samantalang ako hindi na, e dati-rati’y ako palagi ang bitbit niya. Pano naman kasi ang laki-laki ko upang ilagay sa bag ang hasel ko pa dalin.”

“Narinig ko nga na pinag-uusapan ‘yan nila boss at ng mga kasama niya. Tinanong kasi siya kung bakit jaket ang madalas niyang suot e napakainit naman daw. Maaari naman daw siyang magdala ng payong.”

“Teka, ‘yan ba yung mga kasamahan niya sa trabaho? Ang hilig magtanong ng mga ‘yan sa mga pinag-gagagawa ni boss. Naalala ko nga yung isang mataba na kalbuhin doon na kulang na lang ay lagyan mo ng istraw sa bibig. Grabe kasi kung sumipsip at dumikit kay boss para bang lintang hindi mawalay sa binti ng biktima niya.”

“Oo sila nga yun. Yung matabang yun ba? Ay naku hanggang ngayon ay ganoon pa rin ang ugali niya kay boss. Pero mayroon din magandang babae doon na kapareho ni boss, palaging nakajeket kahit tirik ang araw. Nakakatwang nakakatuwa nga e.”

“Talaga? Ang galing naman. E teka mabalik tayo sa napagusapan nila. Ano ang sinabi ni boss tungkol sa pagdadala at pag-iwan sa mga tulad natin?”

“Yung tungkol diyan, ang sabi lang ni boss sa mga kasama niya… pero huwag naman sana sumama ang loob mo sa amin ni boss ipangako mo muna.”

“Bakit naman sasama ang loob ko e tanggap ko na naman na paiba-iba talaga ang mga pangyayari sa paligid natin ni boss kaya’t iba-iba din ang mga panga-ngailangan niya. Promise hindi sasama ang loob ko.”

“O sige salamat naman kung gano’n. Sabi kasi ni boss bakit pa daw siya magdadala ng payong hindi naman daw sa ayaw niya, pero sa dami ng mga bitbit niya hasel pa kung may dala-dala siyang payong. At kung foldable naman daw saying sa space ng bag. Kaya okay lang daw na makarinig siya ng kaunting pang-aasar ng tao tungkol sa pagsuot niya ng tulad ko. E ano ba naman daw yung makarinig ka ng pang-aasar ng iba sa masunugan ka ng balat di ba.”

“Kung sa bagay, jaket naman talaga ang pwedeng pamalit sa mga tulad naming payong. May punto naman si boss sa hindi paggamit sa’kin. Tutal, kapag suot ka niya ikaw ang nakakakuha ng init ng araw imbes na diretso sa balat niya. At kung sakaling umulan bigla isasara lang niya ang zipper mo at nabalutan mo na siya upang hindi mabasaan ng katawan.”

“Tama. Teka naririnig mo ba ang naririnig ko? Umuulan at may bisita ata si boss. Mukang pareho tayong magagamit ngayon ah.”

“Oo nga, sige ikaw na bahala kay boss at ako sa mga bisita niya. Kita na lang tayo mamaya ayan na si boss.”

“Sige mamaya.”

Read, Sway, and Click

What a week this would be... Newsletters, rehearsals, and photographs.
MOnday and Tuesday for making the homework for our photography class.
Tuesday to would be the start of our rehearsals.
Wednesday is for making the second newsletter.

What a week this would be... Tired mind from helping out in making concepts.
Tired eyes from shooting some photographs. Tired body from the rehearsals.

What a week this would be... I hope that next week won't be as hectic as this week. I hope that the Monday and tuesday won't be so tiring as this week's Monday and Tuesday. I hope that the Wednesday to Saturday won't be as strenous as this week's Wednesday to Saturday.

What a week this would be... And I hope that there could be a better week that I would see. :)

D Ark

From the dark i came and from the dark i still go. I am awake but my soul lingers asleep. I spend my day under the scorching heat of the sunlight but i still feel he cold mist of the dark. I lived normally today and i did what i have to do. I have talked to the persons that I thought I should have talked to. I saw the light in them but do I see mine?

The sun stood straight and gave me more of his great heat and so I hid inside an old structure. and again i find myself around the arms of darkness. Chills surrounded my body, my knees shivered and my hair stood. I was at lost for words for a few hours. I stayed longer in this bitter sweet embrace of a creature, until I can move a bit.

The sun now sat down to give space for the afternoon breeze and I took the chance to walk to another place. I know where to go but still lost for footsteps. My two eyes are guiding me towards things I don't see as one but many. Slowly my heart beats faster and i feel the adrenalin run throughout my veins.

Now the sun is asleep and the moon is standing where the sun was. I started to go back to where i should be. In the middle of that journey I tried to rest for a while, and as I was resting, I felt the arms of darkness crawling slowly to my shoulders. And now i can feel him breathing near my ears, trying to whisper something. I cut my rest short and I ran fast to my humble abode thinking that i would be away from his clutches.

I went straight to my room, the place where all would feel safe. I felt safe but still hauted by something. I felt tired but energy still rushed through my body. my spirit wanted to rest but my body wanted to move. Now in my room i stared above and there I saw light but together with the dark. I surrendered to this for I came from the dark and now I accept that i have no choice, in his bitter sweet arms I will be.

Ebony

From the dark i came and from the dark i still go. I am awake but my soul lingers asleep. I spend my day under the scorching heat of the sunlight but i still feel he cold mist of the dark. I lived normally today and i did what i have to do. I have talked to the persons that I thought I should have talked to. I saw the light in them but do I see mine?

The sun stood straight and gave me more of his great heat and so I hid inside an old structure. and again i find myself around the arms of darkness. Chills surrounded my body, my knees shivered and my hair stood. I was at lost for words for a few hours. I stayed longer in this bitter sweet embrace of a creature, until I can move a bit.

The sun now sat down to give space for the afternoon breeze and I took the chance to walk to another place. I know where to go but still lost for footsteps. My two eyes are guiding me towards things I don't see as one but many. Slowly my heart beats faster and i feel the adrenalin run throughout my veins.

Now the sun is asleep and the moon is standing where the sun was. I started to go back to where i should be. In the middle of that journey I tried to rest for a while, and as I was resting, I felt the arms of darkness crawling slowly to my shoulders. And now i can feel him breathing near my ears, trying to whisper something. I cut my rest short and I ran fast to my humble abode thinking that i would be away from his clutches.

I went straight to my room, the place where all would feel safe. I felt safe but still hauted by something. I felt tired but energy still rushed through my body. my spirit wanted to rest but my body wanted to move. Now in my room i stared above and there I saw light but together with the dark. I surrendered to this for I came from the dark and now I accept that i have no choice, in his bitter sweet arms I will be.

Buhay pa… salamat sa Diyos!!!

Naniniwala ba kayo na lahat tayo dito sa mundo ay mayroong E.S.P. o Extra Sensory Perception? Naniniwala din ba kayo na itong bagay na ito ay makakatulong ‘di lamang sa iba pati na din sa sarili natin sa mga pagkakataong kailangan natin ito. Ako ay isa sa mga taong nainiwala dahil ako ay isang taong napagkalooban ng ganitong bagay.

Bata pa lamang ako ay napansin ko na ang kakaibang bagay na ito, hanggang sa lumaki ako at umabot ng antas sa mataas na paaralan, itinago ko ang bagay na ito. Nang ako ay umapak sa kolehiyo, nakakilala ako ng mga kautulad ko, ngunit sila ay nailagay na nila sa ayos ang kanilang mga “kapangyarihan” kung maaari ko itong tawaging ganoon. Natulungan nila ako na tanggapin ang katotohanan at ano ba naman ang mawawala sa’kin kung iisipin ko na ito ay kasama sa buhay na ipinahiram ng Diyos sa’kin. Pero syempre, sabi nga sa Spiderman, “with great powers, comes great responsibilities.”

Ginawa ko ang lahat upang matutunan ko ang mga kaya kong gawin at kayang itulong sa’kin ng mga “bantay” ko. nagsiyasat ako tungkol sa kung anong uri ang mayroon ako at nagkaroon din ako ng ilang karanasan. Hindi ko lubusang akalain na matutulungan ako ng kakaibang regalo mula sa banal na Poon. At ito ang kwento kung bakit at paano…

…Kailan lang naman ito nangyari. Lahat ay nangyari noong Martes, ika- 18 ng hulyo, bandang alas-tres y media hanggang alas- kwatro pasado ng hapon. Sisimulan ko mula noong na sa loob ako ng klase ko nang biglaan akong nagkaroon ng isang tinatawag na “déjà vu”, at doon pa lamang ay alam ko na na may mangyayaring kakaiba. Lumabas na ako ng aming unibersidad. Habang naglalakad ako papuntang sakayan ng jeep ay naramdaman ko na may mga sumusunod sa akin. Kaya nilingon ko at minatyagan ang aking paligid, maliban sa mga kasabay kong mga sibilyan ay may tatlong mga lalaking mukhang papatay ang nasa likuran ko na may tamang distansya lamang para makabwelo. Sa kabilang banda ng daan ay may apat pa na tila kasama din ng tatlo. Tumuloy ako sa aking paglalakad, at biglaang may sumitsit sa akin at sinabing, “hoy ikaw! Halika dito.” Ako ay nagtaka at lumingon sa aking likuran upang siguraduhin kung ako o hindi. At ako nga! Ako nga ang kanyang tinatawag, nagduda ako na baka pakana lamang ito ng mga masasamang loob, pero biglaan kong naramdaman ang tinatawag nating “intuition” at narinig ang boses ng aking mga “bantay” na naguudyok sa akin na sige lang sama lang. Nilapitan ko ang manong at sinabi kong, “kamusta na po?” sumagot siya ng, “ayos naman, grabe ang inilaki mo. Kamusta na ang daddy mo?” mga ganyang linya. Mga linyang sasabihin ng isang kakilala mo na matagal ka ng hindi naikita, pero hindi ko talaga siya makilala at tinanong ko ang kanyang pangalan, sabi niya ang pangalan niya ay Ramon.

Hanggang sa niyaya niya ako na kunin ang isang bagay sa bahay niya at syempre upang magawa ito kailangan naming sumakay ng pedicab, sumama ba ako o hindi? Mali kayo! Sumama ako, tanga ba? Hindi, nagduda ako pero andoon pa rin ang aking pakiramdam na ayos lang ang pagsama ko. umikot kami hanggang sa kibilang dako ng Recto. Sa loob ng pedicab kami ay naguusap na tila ba talagag magkakilala pero binibilog niya laman ang aking ulo at ako naman ay nakiki- “ride-on” lamang sa kanyang mga pinagsasabi hanggang sa huminto na kami nang nasabi kong, “akala o nga po isa kayo sa mga g**o dito, susuntukin ko na sana kayo sabay takbo.” Sumagot siya ng, “ah ganon ba? Ganyan ka ba magpasalamat sa taong nagligtas ng buhay mo? Kung sinuntok mo ako ay namatay ka na at kung hindi kita nadala dito napagtripan ka na nila.” at nang narinig ko ito lahat ng aking kutob at nabasa sa kulay ng kanyang aura ay tumama at ang mga duda ko ay nagkamali. “Prangka ako kung sa prangka, hindi talaga tayo magkakilala, napansin mo naman ata ang mga sumusunod sa’yo kanina. Ako ay isang senior ng frat dito, ito ang tattoo ko. nakulong ako noon dahil sa gulo. Nakursunadahan ka nila akala siguro nila intsik ka.” Sinabi niya ang mga ito habang may ngiti ngunit seryoso ang kanyang mood habang ipinakikita niya sa’kin ang kanyang tattoong agila. Napailing na lamang ako at sinabing, “gano’n po ba? Maraming salamat po, ano po ba talaga ang pangalan niyo? “Ramon, sige na sumakay ka na kaagad. At ‘wag na ‘wag ka na ulit makikipag-usap sa hindi mo kakilala maliban na lamang kung ako.”

Umalis ako nang walang panlalamig sa katawan o ni kaba man lang (oo maniwala man kayo o sa hindi), sa aking pagbibiyahe napaisip ako tungkol sa nangyari. Kung hindi ako nabiyayaan ng E.S.P ay hindi ko siguro nilapitan ang ibingay niyang tao upang tumulong sa akin na si mang Ramon. Dumiretso ako sa aking High School at pumunta sa chapel at nagpasalamat. Nagpasalamat sa kanyang ibinigay na tao at sixth sense, nagpasalamat na dahil pangapat na buhay ko na ito na ibinigay niya.

Ang mga naisip ko dahil sa nangyari: (1) “there is always a first time for everything”; (2) kung oras mo na oras mo na, kung hindi pa ay mabubuhay ka pa; (3) kailangan ko pang pangalagaan at ipagbuti ang isang sa aking mga kakayahan; (4) kapag may nangyaring hindi maganda ‘wag mataranta, datapwa’t ay nagrerelax kayo at iniintindi ang inyong duda at iba pang nararamdaman. At magtiwala sa Diyos at sa mga ibinigay Niya sa inyo.

Salamat sa pagbabasa nito… nawa’y makuha niyo ang moral lesson dito

Respeto Lamang.
(unedited)

Sa panahon ngayon marami ang hindi nagsusulat sa wikang Filipino lal na sa tagalog. Pero sa mga nagsusulat sa wikang aking binanggit, hindi naman nangangahulugang kaya lang sila nagsusulat sa tagalog ay sa dahilang nahihirapan silang magingles.

May nabalitaan ako na may isang tao sa internet na nanggamit ng "layout" at patiistilo ng pagsusulat ng kanyang kinuhanan. Hindi lamang iyon, naglakas pa ng lob na ieksplika kung bakit siya nagsusulat sa tagalog. Ayon sa kanya, "mahirap kasi mag english kaya tagalog ako magsulat." Hindi pa doon natapos, may isa pang siyangtnangkang ipaliwanag na hindi naman siya ang gumawa. May isang litrato ng pagong na may dalang saging. Hindi siya ang gumawa ngunit tinanong siya kung bakit mayroong saging ang pagong at kanyang sinagot, "kasi dahil sa kwento ng matsing at pagong kaya may saging siya."

Paumanhin kung nabulgar k ng kauti ang kanyang nagawa. Kilala mo ang iyong sarili at sana matuto ka na sa malaking pagkakamaling iyong nagawa. Sana irespeto mo ang mga manunulat at mga pintor pati na din ang mga tao na naghahayag ng kanilang saloobin sa paraan na ginagawa nila. Hindi lang nila ginagawa iyong dahil sa nahihirapan sila na gawin ang isa pang bagay.

Gusto ko matulog pero di ko magawa, na sa Diyos ang awa na sa tao ang gawa...


... Yeah! Pero paano naman ako matutulog kung nagday-off ang kasambahay namin at ako ang proksi. Hay hindi ko nga alam kung bakit antok na antok naman ako buong araw, eh piyesta pa naman sa bayan namin, tapos ganito pa ang mood ko ang labo talaga. Pero ayos lang ang linggo ko na ito ay masaya. Noong araw ng mga puso nag-date kami ni Cj at ng aking H.S. friend na si Joma(Joma mabuhay ka!), kumain sa Sbarro at naghanap kami ng magagarang head phones. HAPPY!! Ang wirdo na masaya ng araw ng mga puso ko ngayong taon na ito. Tapos sa eskwela pag-umaga ay nagmamadali sa kadahilanang mahuhuli na ako sa aking klase, ngunit pagdating ko doon ay wala din pala. Hay buhay anak tawa na lamang ako.

May report pa ako para bukas at sinaglitan ko lamang ang aking blog upang ilagay ang aking naiisip at isa sungitan ko pa ng kaunti si cj, (cj sorry) hindi ko naman sinasadya dahil lang sa napakahirapo maghanap at ayusin ng report ko para bukas. Sana happy pa din ang susunod na linggo. Sa mga nagbabasa salamat sa kaunting oras na inyong ginugol sa pagbasa nito. MAbuhay ka!

Ninanais ko ngunit parang unti-unting lumalayo...



Ang pagsulat ng aking mga naiisip at mga obserbasyon ay isang kinahiligang bagay ko na. Pero ngayon, tila ba isa itong ice cream sa ilalim ng araw na natutunaw sa bawat sinag na tumatama dito. May mga panahon na gusto ko magsulat ngunit ayaw ako tulungan ng mga salita at kahit mga ideya.

Para kaming mga magkakaibigan na nagkagalit-galit, at pati ibang mga nilalang sa aming paligid ay nadadamay na. Isa doon ay ang oras. Mga "oras" na ginusto ko gumawa ng isang magandang obra, ngunit walang lumamalabas. Minsan naman ay darating ang mga ideya at salita pero wala ako sa tamang lugar upang isulat ang mga ito. Nakakalungkot dahil nasa isang panahon ako na pinaka ayaw ko... At ito ang wala ako maisulat kahit GUSTO ko sa kadahilanan na hindi nagtutugma ang panahon, sitwasyon at emosyon ko.

Sadyang nakalulungkot dahil ang pakiramdam ay tila ba nilalamon ako ng isang kumunoy na aking kinahulugan na hindi ko sinsadya. Sa tingin ko lalo akong lulubog kung pipilitin ko lang ang gusto ko, kung ganito ang aking kalagayan gagawin ko ang dapat gawin ng isang tao sa kumunoy... At ito ang maging kalmado at hindi na maglaban pa dahil lalo lang ako kakainin ng sarili kong pagpipilit.

CHECK NIYO TO. QUIZILLA.COM
ito ung result nung akin


Title: What kind of wings would you have?



You have beautiful petal wings. You are in love or you just tend to have a good outlook on things. You love to go on long walks with your boyfriend or just have long talks with your friends.


Title: +++What is your true Element!? ( Detailed results)+++

Wind
Your calm and quiet. Of curse you don't do much harm. Your intelligant. Ya your wishes and dreams become your destiny ya. You have hope. Remember the power of your heart. When your worried talk please don't just stand there!

Your wind profile
Favourite foods: Curries, African foods, Garlic and pizza.
Favourite type of book: Romance and mysterys.
Musics: R&B, pop and dance beats.
Fav movie: Comedy and romance.



893 other people got this result!
This quiz has been taken 11040 times.
8% of people had this result.


Title: What Does You Birth Month Reveal About You?


December

Loyal and generous. Sexy. Patriotic. Active in games and interactions. Impatient and hasty. Ambitious. Influential in organizations. Fun to be with. Loves to socialize. Loves praises. Loves attention. Loves to be loved. Honest and trustworthy. Not pretending. Short tempered. Changing personality. Not egoistic. Take high pride in oneself. Hates restrictions. Loves to joke. Good sense of humor. Logical.

Dalawang magkaibigan na muling nagkita:

Xander: Art! kamusta na? Pare happy new year...

Art: Happy new year.

Xander: bakit ka matamlay pare? Bagong taon ganyan ka. Dapat masaya mo sinasalubong ang bagong taon.

Art: Bakit pa?

Xander: Huh? Siyempre, 'di ba paniniwala na natin 'yun. Kapag naging malungkot ka sa bagong taon magiging malungkot ang buong taon mo.

Art: Eh kahit naman maging masaya ako ngayon magiging malungkot pa din ang buong taon ko.

Xander: Bakit mo naman nasabi 'yan?

Art: Alam mo habang nanonood ako ng magagandang paputok sa kalangitan, napaisip ako...

Xander: Tungkol saan?

Art: Napaisip lang ako. Bakit kahit anong saya natin pag bagong taon wala din say-say sa kalagitnaan nito.

Xander: Art... Hindi naman sa gaun. Nagiging masaya tayo kapag bagong taon dahil sa pag-asa natin na ang Kabuuan nito ay magiging masaya.

Art: Pero hindi naman lahat ng inaasahan natin ay maaaring mangyari. parang sa mga kapatid ko. Ilang taon na ang dumaan kampihan lang sila ng kampihan. ang tatanda na natin pero wala pa rin silang kinatandaan.

Xander: Kung ganyan ang tingin mo sa kanila eh 'di 'wag mo na lang silang intindihin

Art: Hindi mo maaalis sa akin yun dahil kahit papaano kaibigan ko din sila. Tuwing Pasko magpaplastikan at pag bagong taon magiging masaya umaaasang magbabago ang isa't-isa pero ano wala din.

Xander: Art...

Art: At ano ako sa kanila? Isang tagapanood lang sa pagkakampihan nila! Wala silang pinagkaiba sa mga pulitiko na kurakot! Kung sino ang may pera sila ang puwedeng masunbod at sila ang tama.

Xander: Art, kapatid mo pa din sila...

Art: Kaya nga napapaisip ako, ilang bagong taon pa ba ang dadaan, ilang magagandang paputok pa ba sa langit ang papanoorin ko bago sila maayos? Bago maayos ang pamilya namin. Kaunting taon na lang ang itatagal ng mom at dad namin pero hindi pa din sila magkaayos.

Xander: Art siguro ang masasabi ko lang sa'yo, sa bawat kalungkutan may kasiyahan. Hindi ka matututo ngumiti kung hindi mo natutunan ang pagluha. At isipin mo na hindi ka nag-iisa.

Art: Ewan ko pare.

Xander: Art...

Alam natin lahat na ang year 2005 ay isang political na taon. Punong-puno ng mga pagtatalo sa pulitika at sino ang mga naapektuhan? Sino pa eh di ang masa. Pero papaano kaya kung lahat sila ay magkakasabwat lamang at gumagawa ng isang malaking palabas lamang...


FVR: I think we should just let things happen and we will see what strategy to use. is are you alright with that?

Noli: Ah... magandang plano 'yan bayan, pero siguro pupuwede natin muna ayusin ang mga plan natin. gumawa tayo ng master plan. may plan A, plan B, plan C.

Davide: Sige pero walang iwanan sa ere ha. ano Erap?

Erap( sa celphone): Ok lang basta ilabas niyo muna ako dito sa tanay. tanungin niyo na din si Gloria... ibig ko sabihin si Pres. GMA

FVR: Sige kakausapin ko si Susan para diyan.

at nag ring ang telepono sa office ng presidente...

GMA: Yes, hello Garci.

FVR: Madame president hindi po ako si Garci, si Susan Rocess po ito.

GMA: I... am... sorry. bakit ka napatawag?

Susan R.: Hindi ko matatanggap ang sorry mo! Dahil you stole the presidency not only once but TWICE!!

GMA: ....

Susan: Pinatawag lang ako nila FVR para sabihin sa inyo na gagawa na daw ng master plan.

GMA: okay teka lang magbibihis lang ako at pupunta na diyan.


itutuloy...